YAŞAMIN İLK ANLARI

Yaşamın ilk anlarına hep başkaları tanık olur: Çevremizdekiler. Biz de Eren'in çevresindekiler heyecanla ağzını açmasını, esnemesini, ağlamasını sanki yaşamımızda hiç böyle birşey görmemişiz gibi bakıyor, izliyorduk. İnsan doğar doğmaz besin arıyor. Ağzını açarak, başını oynatarak aranıyor.Ama meme yok , anne odaya daha gelmedi , sezeryande böyleymiş. Hemen hemen iki saat geç geldi bebekten. Aranıyor, ağlıyor elimizden birşey gelmiyor; hemşireler birşey demiyor, anne gelince meme verecek. Bekliyoruz, Eren'i susturmaya çalışıyoruz, durmadan saate bakıyoruz, beş dakika bile çok uzun geçiyor. Yine hesaplıyamadığım uzun geçen bir süre. Bilmiyorum çünkü. Anne bağıra, çağıra doğum yapar, son çığlıklarına bebeğin ilk ağıtları karışır ve tüm acılar o an unutulur. Yaşama güdüsü her zamanki gibi harekete geçer ve bebek memeye yapışır. Ben bunu biliyorum. Uzun da sürse zaman geçti, anne geldi odaya, hemen Eren'i kucaklayıp annenin üstüne yatırdık meme emdirmeye çalışıyoruz:Çünkü anne oturamıyor ve yan dönemiyor.Bu doğaya aykırı birşey anne sırt üstü yatacak, bebek de üstüne yatıp meme emecek. O anlar hem Eren için, hem bizim için hem güzel, hem zordu.
Zaten yaşam da böyle birşey değil miydi?

DOĞDUĞU GÜNDEN BUGÜNE

Ben bir anneanneyim,ikinci torunumu büyütüyorum.Bir insanın yaşamının ilklerine tanık olmak deneyimim var; İki çocuk büyüttüm, bir de torun. Deneyimlerime yenileri eklenecek, yeni güzellikler yaşanacak, yeni heyecanlar... O günün heyecanı yedi ay geride kaldı ama hala anımsadıkça aynı duygular yeniden sarıyor beni. .Sanırım en çok ben heyecanlıydım ya da bana öyle geldi. Herkes hazırlığını yaptı, benim hazırlığım ise artık fotograf makinemi elime alıp günü çokca belgelemekti. Hastaneye girişten başladım çekmeye ...Anne doğuma alındı, daha doğrusu sezaryene. Beklemek uzun ... Sabah günün hızlı geçeceğini düşünürken bu süreci unutmuşum, günün en uzun geçen bölümü doğum süresiydi ve söylenenden uzun sürüyor gibi geldi bana . İkide bir beklediğimiz bölümdeki hemşireye soruyorduk. Nihayet bebek geliyor dendi ; İşte o an yaşamın döngüsü bir kez daha gerçekleşiyordu .Çocuklarımın ve ilk torunumun sevgisine bir sevgi daha ekleniyordu. Yeni bir başlangıç, yeni bir can, yeni bir heyecandı. Doğuş her zaman aydınlığı getirirdi, ışık saçardı ,o ışık her zaman çevreye yayılırdı.

O ışık bu kez sevgiydi.

Sevgi verecek,sevgi görecektik.